Dagelijkse sleur

Ik deed laatst boodschappen bij de Plus. Ook ik ontkom er niet aan. Boodschappen. Er zijn een aantal zekerheden in ons fragiele leventje en één daarvan is dat er een moment aanbreekt waarin boodschappen doen in hetzelfde rijtje komt als de afwas doen, de was uit de droger halen, de kinderen naar school brengen en om 17:00 je kantoor verlaten wetende dat je dagelijkse sleur al een halve dag bezig is en tevens nog een halve dag zal doordenderen, indringend als een loeiende rookmelder die je trommelvlies laat trillen alsof er plaatselijke Parkinson optreedt in je oor, waarna je uiteindelijk uitgeblust met je hoofd in je kussen valt en je een streepje op de muur achter je nachtkastje kerft voor alweer een dag zonder actie, spanning en seks.

Het is tien voor zes ik en loop de Plus binnen. Op het moment dat ik mijn mandje pak vervloek ik mezelf voor het alweer vergeten van mijn plastic Plustasje waardoor ik zonder nog een boodschap gedaan te hebben al 0,25 cent kwijt ben. Godverdomme. Ik passeer de broodafdeling en begroet de broodmevrouw met een subtiele, in de badkamerspiegel geoefende knipoog. Aangekomen bij de groenteafdeling pak ik alle groentes die ik nodig heb volgens het boodschappenlijstje, dat zorgvuldig samengesteld is door mijn vriendin, waarop naast de andere ingrediënten nog instructies staan over welk merk ik moet pakken en welke looproute het meest efficiënt is, afsluitend met een dikke kus, dat dan weer wel. Al zigzaggend door de drukke gangen vol gedreven, jonge vakkenvullers wordt mijn mandje gestaag gevuld. Na wederom een succesvolle dag in de Plus supermarkt bereik ik het laatste stadium. Het afrekenen.

Ik dreun nog één keer de gekregen instructie op in mijn hoofd. “Vermijd oogcontact als je nog niet aan de beurt bent”. Ik wist dat het een geolied systeem was. Je staat in de rij en pas wanneer de klant voor je helemaal klaar is en de caissière begint met het scannen van jouw eerste product, komt de begroeting. Niet eerder. Absoluut niet eerder. Ik blijf strak naar beneden kijken, vasthoudend aan het geoliede systeem van de Plus supermarkt. Ik kan het. Het ging goed totdat er nog maar twee mensen voor me in de rij stonden. In een moment van verstandsverbijstering tilde ik mijn hoofd op en had meteen oogcontact met de caissière. Ik kan het niet. “Goedenavond”, zei ik wat aarzelend. Totale paniek. Ik zag de schrik in de ogen van de caissière en het leek net alsof de hele supermarkt even stil stond. Duizend en een ogen van verdwaasde, uit hun slaap ontwaakte consumenten schoten in mijn richting. De sleur was doorbroken. De geoliede machine kapot. Vanavond wordt er niet gekerfd.

Advertenties

3 gedachtes over “Dagelijkse sleur

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s