Hedendaags egoïsme

Ik sta te wachten op de trein. De intercity vanuit Tilburg naar Breda kan ieder moment arriveren terwijl ik zo nonchalant mogelijk tegen een muurtje op het perron aanleun om vervolgens voor de vierde keer in 30 seconden mijn tijdslijn te vernieuwen, wetende dat er ook deze keer hoogstwaarschijnlijk geen nieuwe statusupdate van een of andere vage Facebookvriend die ik uit beleefdheid op Facebook heb, voorbij zal komen. In de verte zie ik een geel object, dat verdacht veel op een NS-trein lijkt, steeds dichterbij komen. Ik berg mijn enigszins gedateerde iPhone 4s op en begeef me, nog altijd licht teleurgesteld vanwege mijn karige tijdslijn, richting de mensen die op het perron staan te wachten.

De trein nadert in een laag tempo het perron, en de op het eerste oog zo kalm ogende mensenmassa om mij heen wordt onrustig. Het moment is aangebroken waarin men probeert zich binnen enkele seconden zo tactisch mogelijk te positioneren, zodat ze vooraan, of desnoods bijna vooraan staan bij een van de ingangen van de trein zodra die tot stilstand komt. De meest fanatieke treinreizigers, die waarschijnlijk in de veronderstelling zijn dat de eerste vijf mensen die in de trein stappen een sticker van de conducteur krijgen, wurmen zich moeiteloos tussen de nietsvermoedende mensen op het perron door en schromen niet om af en toe een duw of een verdekte elleboogstoot uit te delen. De wat minder fanatieke treinreizigers beseffen net iets te laat dat ze niet op de set van de nieuwe Jackie Chan film zijn maar gewoon op de trein wachten, met het resultaat dat als de trein tot stilstand komt, de fanatieke, ietwat stickergeile treinreizigers vooraan bij de ingang staan met een zegepralende glimlach op het gezicht, terwijl de wat minder fanatieke treinreizigers ergens tussen de twee ingangen van de trein heen sukkelen, beseffende dat ze alwéér tussen de zwetende oksels en onfrisse adem van hun niet gedouchte medepassagiers moeten staan terwijl ze uit alle macht proberen hun balans te houden in deze rijdende attractie die men een trein noemt.

Ik sta bij de ingang van de trein met een zegepralende glimlach op mijn gezicht te wachten. Wanneer er tussen twee uitstappende reizigers een klein gaatje ontstaan, besluit ik me ongegeneerd naar binnen te proppen om vervolgens al elleboogstoot-uitdelend mijn coupé te bestormen alsof ik een Franse revolutionair op weg naar de Bastille ben. Het idealisme van toentertijd heeft anno 2015 plaatsgemaakt voor het egoïsme, wat me toch een plekje bij het raam in de overvolle trein oplevert. Dat dan weer wel.

Advertenties

2 gedachtes over “Hedendaags egoïsme

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s