De afgepelde man deel 2

Mannen. We horen er niet meer bij. We. Horen. Er. Niet. Meer. Bij. Laat het tot je doordringen. We vallen buiten de boot. Onze mening is niet meer relevant. In de tijden dat er nog met een flinke vinger door de pap geroerd werd, hadden vrouwen nog geen kiesrecht, was zeeland nog niet overstroomd en werd Feyenoord nog kampioen. Onze ooit zo grootste identiteit wordt overschaduwd met kaasplankjes en lichte, variërende gerechten, geserveerd met een bijpassende rode wijn afkomstig uit een van de fijnere wijnstreken van Zuid-Frankrijk.

Waar mannen met brute kracht staatsgrepen, oorlogen of andere macht verstrekkende activiteiten ondernemen, pakken vrouwen het een stuk slimmer aan. Subtieler vooral. En het werkt. Het is efficiënt, doelgericht en de tegenstander heeft geen flauw benul van wat er gebeurt. Laten we eten als voorbeeld nemen. Mijn opa vertelde me vroeger altijd verhalen over eten. Hij ging samen met zijn twee neven en broer op pad om wilde buffels te vangen. Met zijn vieren verschuilden ze zich achter een tactisch gelegen bosje en als er dan zo’n beest nietsvermoedend voorbij kwam draven wierp mijn opa zijn zelfgemaakte speer met een enorme precisie en kracht in die buffel. Zo ging dat in die tijd. Die buffel lag twee uur later nog te garen boven een flink vuur in de achtertuin. Opa schrokte dat beest dan binnen tien minuten helemaal naar binnen. Zo ging dat in die tijd.

Nu gaat dat anders. De tijden van hompen vlees onverschrokken naar binnen proppen met een bak bier voor onze neus zijn voorbij. Tegenwoordig tafelen we. We worden door de vrouw meegenomen naar tapas-restaurants. Tapas-restaurants gaan gepaard met de ondergang van de man. We zitten drie uur aan tafel, krijgen ons eten verdeeld over vijf gangen en moeten ons na afloop vol met friet proppen omdat we per gang één gamba, twee stukjes courgette en een gepoft aardappeltje voorgeschoteld krijgen.

Ik zie breedgeschouderde mannen met woeste baarden en stoere tatoeages met twee stokjes tussen de vingers een stukje sashimi naar binnen proberen te werken. Kijk eens in de spiegel. We nuttigen liever kleine hapjes voorzien van een rood wijntje dan onbeperkt spareribs schranzen met een halve liter Heineken erbij. Maar het is nog niet te laat. Eer onze grootvaders, zoek een tactisch gelegen bosje of struikje en vang een buffel.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s