Risk

Het is zaterdagavond, 20:00. De rommel op de eettafel is vervangen door een bordspel, twee flessen rode wijn en een zak chips. Mijn vrienden arriveren om 20:25. We nemen vijf minuten de tijd om elkaar te begroeten en wat te kletsen, maar weten allemaal dat dit slechts etiquette-werk is. We zijn hier om te risken, niet om interesse te tonen in elkaars dagelijkse bezigheden. Dit is geen gezellig wederzien van vrienden, dit is balanceren op een mijnenveld van achterbakse trucjes, complotten en gesneuvelde legers.

Risk maakt zelfs van de beste vrienden ijskoude, rationeel ingestelde massamoordenaars. Normen en waarden verdwijnen, roem en onbetwistbare glorie regeren. Het doel is duidelijk: dominantie. We spelen niet met laffe opdrachten, maar moorden elkaar uit totdat alle vijandelijke legers van het speelveld verdwenen zijn. Smeekbedes om genade worden niet gehoord, dan had je maar mee moeten doen met een potje Kolonisten van Catan of Monopoly, dat bij de buren met kleine kinderen elke zondagavond wordt gespeeld.

We zijn inmiddels twee uur verder. Op de achtergrond klinkt het album van The Pharcyde, ‘Bizarre Ride II’. De speler met de blauwe legers complimenteert me met mijn uitstekende muzieksmaak en zegt dat dit een van de betere hiphopalbums is die hij in lange tijd heeft gehoord. Ik bedank hem voor zijn genereuze compliment, maar vertel hem dat ik ondanks dat, toch Zuid-Amerika ga binnenvallen.

We zijn vier uur verder. Ik moet al twee uur naar de wc, maar durf niet te gaan. Ik weet dat als ik opsta om naar de wc te gaan, deze drie oorlogsveteranen de handen ineen slaan en een samenwerking op touwen zetten. Niemand verlaat de speeltafel. Diplomatie is minstens zo belangrijk als de legers op het bord. Het spel wordt langzaam vuiler. Met gebaren en gezichtsuitdrukkingen worden snode plannen gesmeed, en één verkeerd getimede knipoog kan zomaar het einde van je imperium betekenen.

Zes uur later is het spel beëindigd. We proberen het oorlogsgeweld los te laten en een potje FIFA te spelen, maar je merkt aan alle slechte passes en inspiratieloze doelpogingen dat onze gedachtes nog bij Risk liggen. De groene legers hebben weliswaar gewonnen, maar uit de discussie, die zich rond de 70e minuut van PSV – Feyenoord in een razendsnel tempo ontwikkelde, blijkt dat het niet gaat om winnen, maar om wie er het beste gespeeld heeft. Iedereen vindt, de een wat beter onderbouwend dan de ander, dat hij het beste spel heeft laten zien. Na ruimschoots een uur discussiëren, staan de neuzen nog steeds niet in dezelfde richting, maar we geven het op. Het is mooi geweest. We drinken een biertje en tonen interesse in elkaars dagelijkse bezigheden. Wat een rust.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s