Nog één keer

Ik loop over straat. Het is nog vroeg en de meeste gordijnen zijn dicht. Voor me loopt een oude vrouw. Wit haar, gebolde rug, wandelstok in haar rechterhand. Fragiel en kwetsbaar. Ik vertraag mijn pas en kijk hoe ze vooruit schuifelt. Het is een vreedzame gewaarwording.

Een stukje verderop ligt een rookmelder. Oma wijkt uit naar links en geeft het apparaat een rotschop. Ze lijkt even achterover te vallen maar haar wandelstok houdt haar in balans. De rookmelder vliegt door de straat en komt na een meter of acht tot stilstand. Het ding is vermorzeld. Ze kijkt haar trap na en loopt dan rustig door. Alsof er niets aan de hand is.

“Moeder, hoe was uw dag?”

“Zoals alle andere, zoon. Een stukje gewandeld, boodschapje gedaan, genoten van het ochtendzonnetje en een rookmelder naar de gruzelementen getrapt.”

Het was een daad van verzet. Al sinds haar 18e leeft ze als een volwassen vrouw. Het was over met de pret toen ze voor het huishouden en haar kinderen moest zorgen. Ze is nu 82. Dat zijn 64 jaren zonder belletje trekken, anoniem mensen lastigvallen via de telefoon, katapultschieten of eieren op iemands hoofd kapotslaan. Wat mist ze die tijden. Vroeger was ze een boefje, een relschopper. Nu is ze een oude vrouw in een keurslijf. Ze wilde nog één keer ouderwets kattenkwaad uithalen. Nog één keer terug naar haar jeugd. Leven als een kind. Onbezonnen en intuïtief. De trap tegen de rookmelder was haar laatste wapenfeit. Met een brede grijns op haar gezicht liep ze terug naar huis. Ze kon vredig sterven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s