Regenplas

Ik loop over straat. Het regent zo hard dat zelfs de regenplassen doorweekt zijn. De lucht kleurt grauw en grijs, net als de vervallen winkels en woningen in dit gedeelte van de stad. Verderop staat een grote boom in een park. Onder de boom, die alle andere bomen in het park in het niet laat vallen door haar reusachtigheid, staat een oude man die een hoed draagt. Ik ren naar hem toe om samen te schuilen onder de grote boom, wiens bladeren functioneren als honderden mini-paraplu’s.

De man kijkt naar de regen zoals ik als puber ooit naar vrouwenborsten keek. Een glimlach krult op zijn gezicht. Hij vertelt me dat hij hier al 70 jaar woont, en wijst naar een appartement op vier hoog. “Iedere ochtend als ik wakker word, kijk ik tien minuten naar buiten. Ik zie hoe mensen naar hun werk gaan, de kinderen naar school brengen, de regendruppels uit hun gezicht vegen. Dat uitzicht is een schilderij dat iedere ochtend nét weer anders is. Het is mijn antirimpelcrème, mijn Fontein van de Eeuwige Jeugd.”

Ik zeg de man dat ik niets anders zie dan grote, grijze betonblokken en dat deze buurt er misschien uitziet als een schilderij, maar dan wel gemaakt door iemand met bijzonder weinig gevoel voor kunst. Giel Beelen, bijvoorbeeld. Geblinddoekt, kwast in zijn verkeerde hand en een koptelefoon op waar een betoog van Sylvana Simons over hoe racisme onopmerkzaam onze samenleving binnengeslopen is, afgespeeld wordt.

Je ziet het niet, omdat je de tijd niet neemt, zegt de man. “Tijdens mijn jeugd walgde ik van deze wijk. Maar als je lang genoeg blijft kijken, kan zelfs het lelijkste eendje veranderen in een adembenemend mooie vrouw.”

Het is zo makkelijk om de lelijkheid ergens van in te zien, vervolgt hij. “Maar echte liefhebbers zien schoonheid. Ze zien schoonheid in alledaagse dingen. Een regendruppel die een schanssprong vanuit de hemel maakt en met volle snelheid in een plas water duikt. Een kind die in die regenplas stampt om de broek van zijn jongere broertje drijfnat te maken. Een moeder die de plas als spiegel gebruikt om haar haar te checken, omdat de man op wie ze verliefd is haar zo gaat passeren. De man op wie de moeder verliefd is, die de regenplas ziet en zich afvraagt of hij vanavond wel moet gaan voetballen met dit weer.”

De man kijkt met een andere blik naar de wereld. De blik van een oude man. Iemand die geen energie meer heeft om telkens zijn negatieve bril op te zetten. Iemand die weet dat hij niet lang meer zal leven, en daarom nu pas beseft hoe mooi alles om hem heen is.

Het stopt met regenen en de man bedankt de boom die hem al die tijd droog hield. Langzaam loopt hij richting zijn appartement. Voor de deur ligt een regenplas. Hij doet zijn hoed af, neemt een korte aanloop, en springt met al zijn sprongkracht in de plas. Met een broek nat tot de knieën, staat hij vol trots in de lift naar de vierde verdieping. Vandaag was een goede dag.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s