Gaat een Nederlander op vakantie

Marco gaat al twintig jaar op vakantie naar Spanje. Hij boekt ieder jaar dezelfde camping in het kustplaatsje Roses, eet in dezelfde restaurants en neemt vooralsnog ieder jaar dezelfde vrouw mee. Structuur en regelmaat, daar houdt Marco van. Vrienden zeggen: “Marco, ga eens naar Frankrijk of Italië.” Daar snapt Marco niets van. “Waarom zou ik een viandel bestellen als ik weet dat ik een frikadel het lekkerst vind?” kaatst Marco dan altijd sterk terug. Daar kunnen zijn vrienden niets tegen inbrengen.

Marco is inmiddels een begrip in Roses. De inwoners kijken het hele jaar uit naar die drie weken in juli, wanneer Marco voet in hun dorpje zet. Die leuke, gekke, spontane, goedlachse Nederlander. Soms verrast Marco ze. Komt ie ineens een weekje in het voorseizoen. “Nou, je had die gezichten eens moeten zien,” vertelt Marco dan altijd op feestjes. “Blij dat ze waren om me te zien. Hadden ze niet verwacht hè, in mei. Je moet af en toe wat terug doen voor die mensen.”

Als Marco en zijn vrouw arriveren in Roses maken ze zich klaar voor de eerste avond. Traditiegetrouw gaan ze naar hun favoriete restaurant: El Pollo Loco. Het personeel beschouwt Marco inmiddels als vrienden. Goede vrienden. En daarom heeft hij een cadeautje voor ze meegebracht.

Met het cadeau in de hand loopt hij over de boulevard, op weg naar El Pollo Loco. Onderweg ziet Marco allerlei bekenden. Eigenaren van restaurants, lokale bevolking in barretjes, de strandwacht. Iedereen krijgt een knuffel van Marco. “Dat vinden ze geweldig”, legt hij zijn vrouw uit. “Zie je ze stralen? Kijk dan, je ziet ze stralen van geluk. Ze vinden het weergaloos om ons weer te zien, hè schat?

Dan arriveren ze bij het restaurant. “Amigooooooo!” buldert Marco als hij de eigenaar ziet. Hij holt naar hem toe en geeft ‘m een stevige knuffel. Over Marco’s wang rolt een traan. Hij drukt de eigenaar, die geen idee heeft wie Marco is, het cadeau in de handen. “Een food pakket. Allemaal food uit Holland. Stamppot, erwtensoep, vla, pindakaas, frikadelletjes. Voor jou, amigo. To eat.”

Zijn vrouw krijgt een tafeltje toegewezen en Marco loopt nog even de keuken in om het personeel daar de hand te schudden. Hij geeft wat tips over hoe ze de beste calamares moeten maken en laat twee pakken Beckers frikadellen achter.

Als Marco en zijn vrouw aan het voorgerecht zitten, valt het oog van Marco op een koppeltje twee tafels verderop. “Zie je die mensen daar, schat? Ik heb ze nog nooit eerder gezien. Vind je het goed als ik heel even het tafeltje verlaat? Dan heet ik ze welkom in Roses. Misschien willen ze straks aanschuiven voor een drankje. Leuk toch, schat?”

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s